02-05-2009
ONS KAMPIOENSCHAP

7.45
Mijn mobiel wekt me. Na een paar onrustige laatste uurtjes ben ik meteen goed wakker. Ik schuif het gordijn opzij en begroet de zon met een glimlach. Hoewel de spanning niet zozeer met de wedstrijd te maken heeft, maakt mijn buik me wel duidelijk dat er wat staat te gebeuren vandaag. De opwinding van een naderend kampioenschap is aanwezig. Ik kleed me aan, drink een glas sap en spring op mijn fietsje.

8.30
Hoe kunnen we deze dag beter beginnen dan samen heerlijk te ontbijten. Aan alles is gedacht. Verse broodjes geuren de ochtend. Iedereen is vrolijk en zich bewust van de dag die voor ons ligt. Ook al heeft dat zijn invloed op het ontbijt. Ik eet niet echt veel en zie hetzelfde bij mijn teamgenoten. We moeten natuurlijk nog voetballen. En het komt toch ook een beetje door de spanning, ook al geven we dat niet toe.

9.30
Het gezellige is even voorbij, want concentratie is vereist. Willen we vandaag het kampioenschap binnenhalen, moet er wel eerst van de Vroomshoopse Boys worden gewonnen. Dat is geen makkelijke opgave. Daarnaast zijn kampioenswedstrijden vaak niet van een hoog niveau. Dat verhoogt de spanning toch enigszins. Na de wedstrijdbespreking kleden we ons om en warmen ons op. Het zonovergoten sportpark loopt langzaam vol met vele supporters. Ik heb er zin in. Klaar voor de wedstrijd!

10.30
De aftrap van onze kampioenswedstrijd. We moeten, zoals zo vaak, eventjes wakker worden. Dat heeft vijf minuten nodig, maar daarna ontvouwt de wedstrijd zich zoals we dat hadden gehoopt. In de 9e minuut worden we op voorsprong gezet door Marjan. Een corner van Claudia wordt ingekopt door Anja. De bal gaat richting Marjan, die de bal achterwaarts richting doel kopt. De keepster komt te laat in, waardoor de boogbal precies past en in het doel verdwijnt. 10 minuten later zijn we weer trefzeker met het hoofd. Anja knikt binnen na een corner van Claudia. Na een halfuur is het wederom Anja die scoort. De corners van Claudia zijn efficiënt vandaag, want Anja kan de bal binnenschuiven. Ze heeft het op de heupen vandaag. Ze scoort namelijk nogmaals met het hoofd. Een voorzet van de rechterkant door Annemarie wordt binnen gesnoekt. Een zuivere hattrick voor onze aanvoerster. Vroomshoopse Boys weet in een tegenstoot nog wat terug te doen en scoren een heerlijk doelpunt. Met een 4-1 voorsprong gaan we rusten.
De tweede helft mogen we richting kantine én publiek voetballen. Ik mag daar in de 46e minuut meteen gebruik van maken. Op de achterlijn schiet ik schijnbaar voor, maar de bal kiest de verre hoek en knalt via binnenkant paal binnen. Een heerlijk doelpunt en meteen een goede start van de tweede helft. De hoop bij de Boys is vervlogen. Ze maken helaas nog wel de 5-2, doordat de aanvalster slim Annelies omspeelt. Daarna is de wedstrijd van ons. Het is de heerlijk spelende Anja, die een terechte penalty lekker inschiet. Het laatste doelpunt mag ik op mijn eigen naam schrijven. Claudia gaat alleen richting doel, maar is niet zelfzuchtig. Ik loop mee richting doel en sta er beter voor. Ze laat het doelpunt aan mij.

12.20
De scheidsrechter fluit af. Ik ren als een gek naar mijn rondspringende teamgenoten. Kampioenen! Kampioenen! De champagne wordt ontkurkt en supporters komen het veld op. Er wordt gefeliciteerd, gezoend en bloemen uitgedeeld. Een drukke en gezellige boel. Er worden foto’s gemaakt en gezongen. We wijken uit naar het terras, omdat het 2e moet voetballen. De officiële kampioensfoto wordt geschoten. Het lijkt voor mij allemaal nog een beetje onwerkelijk.
13.00
Bewapend met bier en champagne hossen we de kar op. Nog even wachten op de trainer en leider (we waren al bijna weg), gaan we toch voor onze Ereronde. Duidelijk met een hoofdletter E, want we hebben flink rondgetoerd. De muziek was perfect verzorgd en al springend, dansen en zingend hebben we de wegen rond en in Bruchterveld onveilig gemaakt. Veel mensen die zwaaiden en foto’s maakten. Nu al een geweldig feessie.

14.15
We gaan richting kleedkamer. Ik kan wel een opfrisbuurt gebruiken, want de feestglitters zitten met bier vastgeplakt aan mijn benen. Iedereen is uitgelaten. We nemen onze tijd en komen een dik half uur later als herboren feestvierders naar buiten. Het enige waar ik op dit moment echter aan kan denken is eten. Het gebrek aan trek van vanochtend komt nu wel goed uit. De broodjes en beleg worden weer tevoorschijn gehaald en we vallen aan. Ondertussen vermaken we ons met de wedstrijd van ‘t 1e. We houden het even rustig.

16.30
Alle elftallen nemen plaats op het terras en de drank vloeit rijkelijk. De stemming zit er goed in. Helemaal wanneer we een heuse huldiging krijgen. De voorzitter spreekt ons toe. We krijgen een staande ovatie. Ik voel me een beetje opgelaten onder alle belangstelling. Samen heffen we ons clublied aan. Helemaal geweldig. Anja schuwt de aandacht niet en grijpt kort daarna ook naar de microfoon. Een prachtige speech ten gevolg. Ook Tjerja houdt het kort en laat weten hoe zo’n knappe prestatie dit is. Er ontstaat daarna een onvervalste felicitatiestoet en na de vele handdrukken en zoenen nemen we weer tevreden plaats op ’t terras.

18.30
De oudere generatie verdwijnt van het terras en de volumeknop gaat omhoog. De feestnummers worden stuk voor stuk binnengehaald en bejubeld. We staan op de banken en niets houdt ons nog tegen. Bij ‘We are the Champions’ verdwijnen we richting middenstip waar Tjerja natuurlijk de dupe is van een bultje. Vanaf het terras worden we toegezongen door onze fans en samen maken we er nog een ongekend feestje van. Ik ben enorm aan ’t genieten.

19.30
Iets verlaat arriveren we bij de Heujmansbelt. Zij hebben een heerlijk warm en koud buffet voor ons gemaakt. Ik sta te trappelen om aan te vallen, maar natuurlijk heeft de trainer het genoegen om het buffet te openen. De feestnummers herhalen zich en iedereen vermaakt zich opperbest. Het eten smaakt echt heerlijk. Met het oog op het grote feest van de avond, wordt er een flinke bodem gemaakt.

21.00
Op mijn fiets verplaats ik me naar huis. Zo langzamerhand was iedereen verdwenen naar huis of elders om zich op te frissen. Ik kom thuis en steek natuurlijk meteen van wal. Tot nu toe was het al een prachtige dag. Ik neem even mijn rust en ga gestrekt op de bank. Ik pleeg nog de nodige ‘zaterdag-avond-telefoontjes’ en verhuis daarna al snel weer naar boven, om mezelf enigszins te fatsoeneren.

22.30
De fietsers uit Bruchterveld staan buiten op mij te wachten. Samen gaan we richting Troubadour waar we met z’n allen hebben afgesproken. We zijn iets te laat, maar vinden onze feestvierende teamgenoten op de dansvloer. We gaan uit onze dak. Veel mensen zijn nieuwsgierig naar de tekst achter op ons kampioensshirt. De DJ verwelkomt ‘de Kampioenen’. De huisfotograaf wordt in de kladden gegrepen. We maken er samen een heerlijk feestje van. Jammer genoeg is het erg warm en druk op de dansvloer en daarom besluit ik boven af te koelen. Ik zie dat er meerdere teamgenoten op dat idee waren gekomen en één voor één komen de anderen ook boven. Hier wordt het feestje gewoon voortgezet. Met één voordeel. We hebben nog meer ruimte om samen rond te springen en dansen. Het dak gaat eraf.

02.15
Ik vind het mooi geweest. Het feestje is nog niet helemaal op zijn eind, maar ik weet nu al dat een langer feestje niet aan mij besteed is. Ik ben gesloopt. Ik pak samen met vriendje de fiets en al terugkijkend op de dag arriveren we thuis. Ik ben ontzettend moe, maar geweldig voldaan. Met een glimlach op mijn gezicht val ik in een diepe slaap.

The day after….
WAT EEN GEWELDIGE DAG! Ik start de laptop op en surf meteen naar onze site. Daar stromen de felicitaties binnen en zijn al mijn teamgenoten nog vol van onze kampioensdag. En terecht. Wat hebben we er een schitterende dag van gemaakt. Ik krijg er nog elke keer kippenvel van. Ik besluit het wedstrijdverslag ‘iets uit te breiden’. Wat een heerlijke manier om de dag te herbeleven. Ik ben echt ontzettend trots op ons. Vorig jaar degraderen uit de 2e klasse. De intentie hebben én uitspreken om kampioen te worden in de 3e klasse. Altijd het geloof er in gehouden. Ontzettend veel veerkracht getoond. Het hele team is gegroeid. Met z’n allen hebben we ons doel bereikt. Dat is echt iets om te koesteren.

Rosanne

Terug